توی وبلاگ یکی ، استاد نویسنده اش اومده یه نظری گذاشته که من شخصا متحول شده و لذت بردم

"دنیا ، وسیله ای است که انسان را گاهی به عرش و گاهی به فرش می آورد ، امید آنکه از این وسیله در جهت عروج به عرش الهی استفاده کنی"

ما نیز هر روز به رسم وظیفه می آییم و بلاگمان را آپ می کنیم تا خوانندگان بلاگمان معترض غیبت ما نشوند ، کدام یک از ما هر روز ، نه به رسم وظیفه ،بلکه به رسم بی تابی دلمان ، یاد حضرت دوست می افتیم و بلاگ دلمان را از نو اپ می کنیم تا او که رحیم ترین رحمان است ، معترض نشود.

هنوز هم دیر نیست .چه رسم قشنگی می شود اگر در گوشه ای از همین صفحات برای ظهور مولا و آقایمان دعا کنیم و یاد حضرت حق را هر روز در یاد ها نگهداریم که اوست که قلم به دست ما داده و اوست که می نویسد

اللهم عجل لولیک الفرج 

اللهم اجعلنی من انصاره و اعوانه

الهم ارزقنا توفیق الطاعه

وبعد المعصیه 

می شود از همین بهار شروع کرد...

هیچ تا به حال آرزو کرده اید که برگردید به صفا و سادگی دوران مادر بزرگها و پدر بزرگها ؟ با همان صافی و سادگی قدیمی بدون هیچ گونه فریب ، بی هیچ ریا و ظاهر سازی ؟ هیچ آرزو کرده اید کاش برمی گشتیم به روزگاری که دیوارها کوتاه بود و در خانه ها این همه قفل و بست نداشت و پنجره ها با این همه نرده و حفاظ پوشانده نشده بود

به زمانه ای که در سخن گفتن روزمره ، نیاز به سوگند خوردن نبود ، چون جز راست چیزی بر زبان نمی آمد . به دورانی که همه محل برای بیمار ما غصه می خوردند و دعایش می کردند و اگر زندگیت خوب نمی چرخید ، همسایه ها هم احساس می کردند نان از گلویشان پایین نمی رود .

راستی چرا آن صفا و صمیمیت از کوچه ها و خیابان هایمان پر کشید و رفت ؟ چرا از درد و رنج هم بی خبریم ؟ چرا به یکدیگر به دیده شک و تردید می نگریم ؟ شاید علتش نوع زندگی هایمان باشد که ما را این چنین از دوستی و مهر و فروتنی و صفا دور کرده .

شاید اگر مثل قدیمی ها هر شب جمعه به قبرستان کوچکی که کمی آن طرف تر از خانه بود سر می زدیم و نگاه هامان به سنگ های قبری می افتاد که با صاحبان آشنایش ، خاره ها داشتیم ، دیگر یادمان می ماند که رفتنی هستیم و نباید به خاطر این دنیای ناپایدار دلی را بیازاریم .

شاید هم تقصیر آسمان است . با این دود و سیاهی که جلوی چشم مارا می گیرد و نمی گذارد که هر شب در زیرش چشم به هزاران ستاره و کهکشان بیاندازیم و شب به شب کوچکی و حقارت خود را دوره کنیم تا فردا صبح رفتارمان با همسایمان ارباب وار نباشد .

راستی آیا ما وارث آن دلهای پاکی هستیم که سخت ترین بیماری ها را به مدد یک دعای خالصانه به شفا مبدل می کرد ؟آیا ما بقای نسلی هستیم که وقتی دلش می گرفت یا آرزویی دست نیافتنی داشت ، نذر می کرد تا چهل روز جلوی خانه نقلی اش را آب و جارو کند تا چشمش به دیدار امام پنهانش روشن شود ؟

آیا ما ادامه آن آدم های نابی هستیم که روز های جمعه عاشقانه انتظار اورا می کشیدند و با اسبی آماده و زین کرده ، راه می افتادند به سوی دروازه های شهر تا نشانی از این که می دانند موعود می آید؟

ماشین و رایانه و بزرگراه مانع نیست . انچه مانع است چشم هایی است که به گناه آلوده شده ، زبان هایی است که به دروغ عادت کرده ، گوش هایی است که جز تهمت و غیبت نشنیده . باید کمر همت بست . باید آغاز کنیم . چه بهتر که در ناب ترین لحظه تحویل سال ،"حول حالنا "یمان یاری از امام زمانمان باشد . بیایید مثل قدیمی ها شویم که اورا حاضر می دیدند و دغدغه خاطرشان ، رضایت محبوبشان بود

می شود از همین بهار شروع کرد ، با یک خطای کمتر ، با یک کار خوب...

عید بر همه دوستان مبارک

چند وقت است مادربزرگ را ندیده ام . یاد تکه کلام همیشگی اش می افتم :"خداروشکر بزرگ شده اید و هرجا می خواهید بروید . لااقل سری به ما بزنید"

زمانی همه آرزویم عروسک و ماشین بازی ام بود 

زمانی به خوراکی دوستم حسرت می خوردم و همه فکرم ، پارک بازی سر کوچه مان بود .

خیلی که دغدغه داشتم ، قهر کردن با همکلاسی ام بود که آن هم ساعتی به طول نمی کشید.

زمانی بعد  به  آیینه که نگاه  کردم ، ذوق همه وجودم را فراگرفت ; چقدر بزرگ شده بودم . قدم به آیینه خانه رسیده بود و این اول راه بود

کم کم قدم به خیلی چیزها رسید و دیگر راه خانه را گم نکردم .

تازه یادم افتاد ...

روزهایی که با کفش مامان و لباس بابا در آرزوی بزرگ شدن ساعت ها خیال پردازی می کردم...

پس چرا نفهمیدم که به آرزویم رسیدم...

ولی امروز...

آرزو و حسرت و فکر هایم خیلی بزرگ شده ، آنقدر که باید دوباره قد بکشم تا دستم به آنها برسد .

خدایا ، کمکم کن آنقدر قد بکشم تا روزی به تو برسم... 

طعم این لحظه

امروز یکی از بدترین روزهای دانشگاه بود .

منکه همیشه سعی کردم تا خوب درس بخونم تا حداقل جلوی پسرهای کلاس ضایع نشم (پسرها جدی نگیرند!)،امروز اساسی ضایع شدم و حتی درس خواندن هم اثری در رفع این ضایعات نداشت

امروز ، من تمام تمرین های حسابداری را حل کرده بودم و کاملا آماده درس جواب دادن بودم.استاد نسبت به من با احترام رفتار می کند که همیشه تمرین هایم کامل بوده. بعد از ساعت اول ، توی آنتراک ، من همین طوری روی تخته نوشتم

"تو که آهسته می خوانی قنوت گریه هایت را   میان ربنای سبز دستانت دعایم کن "

و مینا ، دوستم هم زیر این نوشت :

" زرتشت انسان هارا به دلهایی بسان چشمه دعوت می کند. "

همه دور هم جمع بودیم که استاد یهو اومد تو کلاس و پرسید : کی این شعر هارو نوشته ؟

مینا ، انگار که حلوا خیرات می کنند ، زود دستش را برد بالا و گفت : من استاد!

استاد هم گفت : بیا پاکش کن و از کلاس برو بیرون

من که دیدم مینا با ناراحتی بلند شد و از کلاس رفت ، بلند شدم و گفتم : استاد ، بیت اول رو من نوشته بودم

تخته رو پاک کردم و از کلاس خارج شدم . استاد نگاه سرزنش آمیزی بهم کرد . انگار که با نگاهش بهم گفت : حانیه ، تو دیگه چرا؟!

صندلی گذاشتم تو راهرو از پشت در به درس گوش دادم . از شانس من ، امروز هرچی پسر تو دانشگاه بود ، منو دید و فهمید که استاد بیرونم کرده.

بعد از کلاس ، استاد هم گفت که انتظار این کار را از من نداشته ، اما چون اول مینا را بیرون کرده ، مجبور بوده مرا هم بیرون کند

من عذر خواهی کردم و اوهم متقابلا

این لحظات خیلی طعم بدی داشت. من ناراحت ضایع شدنم جلوی پسرها بودم ، اما بیشتر از اون ، از این ناراحت شدم که استاد از من ناراحت شد.

چون همیشه درسش را خوانده و آماده بودم ، با چنان ناراحتی بهم نگاه کرد که غم عالم ریخت تو دلم

حالا ، اگه شما تو همچین لحظه ای ، با همچین وصفی قرار بگیرین ، به نظرتون، طعم این لحظه چیه ؟

چه زیبا می گوید شهید سید حسن علم الهدی که " ما عاقلانه فکر می کنیم و عاشقانه عمل می کنیم"

فهمیده بودند آن زمان هنگام ماندن نبود ، باید می رفتندو رفتند ، هنگامی که عشق به رفتن می خواند و عقل به ماندن و این هر دو را خدا آفریده است ، تا وجود انسان از آوارگی و حیرت منان تحمل و عشق معنا شود.

راست می گوید و چه عاشقانه عمل کردند که بی بهانه از جان گذشتند ، انجا که با خون می نگارد :

"باید شهادت را در آغوش گرفت ، گونه هایت بایستی از حرارت و شوقش سرخ شود و ضربان قلب تندتر بزند"

...و ما ماندیم و پا در راه آنان که عاشقانه عمل کردند نهادیم.

شهید همچون قلبی به اندام های خشک و بی رمق جامعه خون خویش را می رساند و بزرگترین معجزه شهادتش این است که به یک نسل ایمان جدید به خویشتن می بخشد.

رفتند تا ما بمانیم و دغدغه مان پیشرفت و صلابت و سربلندی وطنمان ، ایرانمان باشد . جهادشان آن زمان توپ و تفنگ بود.

رفتند تا جهاد ما ، امروز با قلم ... بینش ... صعود پله های پیشرفت و علم و دانش ، پشت سنگرهای تلاش و امید وعزم راسخ برای عزت ایرانمان باشد...

تو ، تو که با دیدن تصاویرشان ارزو داشتی آن زمان همراهشان بودی و با آنان پر می کشیدی ، اکنون ... زمانی دیگر است.

گوش کن ، جاده صدا می زند از دور قدم های تورا

پلک ها را بتکان ، کفش به پا کن و بیا

اکنون که هم نام آن دانشجویان ، تو هم یک دانشجویی ...

خیلی جا و همین اکنون که در درگاه دروازه شهر علم ایستادی

همین جا ... میدان جهاد توست 

کفش به پا کن و بیا...

" خدایا تو شاهدی موقعی که فکر لقا تو به سرم خطور می کند ، بدنم سست شده و حالت لرزش پیدا می کند چه چیز بهتر از اینکه انسان به معشوق خود برسد ، خدایا دلم می خواست از علوم روز دانه ای و از درخت باور معارف اسلامی میوه ای بچینم ، اما موقعی که دیدم اصل اسلام در خطر است و اگر من و امثال من خون خود را برای او نثار نکنیم ، نه تنها من و ما ، بلکه آیندگان نیز از میوه آن محروم می شوند ، پس به جبهه شتافتم . "

وصیت نامه شهید : رسول صفایی انارکی

رشته : زبان انگلیسی دانشگاه علامه طباطبایی

مسئولیت در جبهه : غواص 

با قلم می توانی نقاش شوی

با اشک هایم انشا نوشتم...

آنقدر دوست داشتنی بود،که حتی بی قرارترین بچه های کلاس ، درس او را به زنگ ورزش ترجیح می دادند.

چقدر صمیمی بود . سالها پیش ، پاهایش به " رکوع رهائی " رفته بودند ، در جبهه .

یک پیراهن ساده بر تن داشت ، صد سبد ، کلام شیوا بر لب . 

همیشه " سرفه " هایش را با لبخند ، تلاقی می داد .

از " ضجه ی " سینه او ، دل ما هم " ریش ریش " می شد.

از جبهه زیاد می گفت و از خودش هیچ . و ما جبهه را در ذره ذره واژه های او می یافتیم .

هر هفته یک موضوع انشا می داد ، من هنوز هم انشاهایم را نگاه داشته ام. 

سه ماه دوم سال که تمام شد ما خوشحال از رسیدن عید ، " حول حالنا الی احسن الحال " می خواندیم و غافل از این بودیم که سرفه ها امان بریده اند از آموزگار ما.

دیگر " زنگ آخر " هم قادر نبود سکوت سرد کلاس را بشکند .

با بچه های کلاس ، به عیادتش رفتیم . روی تخت بیمارستان ، دیگر آن پیراهن ساده را بر تن نداشت ، هنوز سرفه می کرد پی در پی و سخنی نمی گفت . مگر با " چشمانش "...

من حرف نمی زدم ، تنها نگاهش می کردم .

بغضم گرفته بود ، " اشکهایم می خواستند انشا بنویسند ".

گفتم که وقتش نیست ، نگاهم را از نگاهش جدا کردم . 

پسرش کنار تخت بود ، به او گفتم : کاش ، پدرت سینه اش را به من "قرض"می داد ؛ نشنید ، آخر نگاهش به " بابا " بود.

وقت ملاقات ، خیلی زود " تمام " شد ، ولی من هنوز هم به وقت دلتنگی ، در کوچه باغ ذهنم ، به ملاقات وا ژه هایش می روم .

همیشه می گفت : " مردانگی " این است که قلم را نفروشی .

واژه ها " فرزندان " قلم هستند ، قلم را که بفروشی واژه هایت " یتیم " می شوند .

می گفت با نوشتن ، می توان " صداقت "را صدا کرد ، می توان آرزو های خود را مسافر " دیدگان " دیگران کرد. با قلم می توان " نقاش " شوی "سبز" بکشی!

با قلم می توانند رنگت کنند ، بی رنگ و بی ریا ؛ یکرنگ و یک صدا ؛ صد رنگ و پر بلا شوی !

واژه های معلم ما ، همه " خاکی " بود و " با مرام " و انشاگر آنها ، خود تجلی " ایثار " بود !

*****

انگار ؛ اشک هایم هوس انشا نوشتن کرده اند . اینبار ؛ من رهایشان می کنم...

نوشته :کامران نجف زاده

مورخ:شنبه ، 24 بهمن 1377 ، روزنامه کیهان 

رفتی از چشمم و دل محو تماشاست هنوز

عکس روی تو در این آیینه پیداست هنوز

هرکه در سینه دلی داشت ، به دلداری داد

دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز